veel gelukT

over herfstig weer en klein geluk…

Gisteren rook ik het plots. De herfst komt er aan. Telkens als dat moment er is dat ik ruik en voel dat een nieuw seizoen voor de deur staat lijkt er ergens in mezelf een deur open te gaan die toegang geeft tot alles wat ik ooit in dat seizoen beleefd heb en meer. Dan voel ik mij plots overweldigd door een enorm kleurenpalet aan gewaarwordingen en gevoelens. Bij het begin van de herfst is dat het plukken van appelen, speculoosjes, kruidige thee, het gevoel van die speciale herfstzon, een nieuwe start van het academiejaar, noten zoeken in het bos, knutselwerkjes van herfstbladeren, uitkijken naar Sinterklaas, wegkruipen in een boek, pompoenen oogsten, (ik kan wel zo nog eventjes doorgaan) … en paddestoelen.

Nu, ik weet niet hoe het bij jou zit, maar soms begin ik zo te associëren. Soms komen er zo geweldige ideeën maar soms ook niet. Vandaag zag ik deze houten paddestoelen (opgediept uit de speelgoedbak). Toen moest ik denken aan iemand die gezegd had hoe goed die bij mijn “veel geluk”-wenskaartje passen. Ik dacht, laat ik daar dan eens een foto van nemen samen. Een kaarsje zou toch ook wel gezellig zijn met dit regenweer. En toen dacht ik “veel geluk, tiens, als ik daar dus een “T” achter plak dan krijg ik veel gelukt”. Och, wat is er toch eigenlijk veel gelukt vandaag. Waarop ik dacht aan al die dingen die gelukt waren vandaag.

Binnenin was ik dus helemaal aan het opgaan in al die dingen die gelukt waren. En hoe geweldig het wel niet zou zijn als ik nu een foto zou trekken van mijn kaartje maar dan met een “T” eraan geplakt. En dat ik graag iets wilde zeggen over hoe weinig ik (en ik vermoed velen onder ons) zo weinig aandacht heb voor alles wat gelukt is. Het is vaak toch zo veel makkelijker om te zien wat er allemaal niet gelukt is. Of wat er beter kan. Manlief die heel dit proces enkel van de buitenkant zag keek eens bedenkelijk en vroeg zich luidop af wat die “T” daar dan deed.

 

veel gelukT wenskaart

 

Dus wat ik eigenlijk wilde doen is een warme oproep om stil te staan bij al die kleine dingen die vandaag wel gelukt zijn. Als dat nog niet gelukt was tenminste…

En dan maak ik me nu een lekker warm en kruidig theetje en kruip ik bij mijn kabouter onder de paddestoelen… Misschien dat ik morgen nog een kaboutervriendje teken.

Fijne avond iedereen!



Categorie: inspiratie

je eigen weg…

iets over wegen en stoute schoenen en wie er ook nog post krijg…

Twee jaar terug viel ik stil. Helemaal stil. De weg die ik aan het volgen was leek helemaal niet meer te kloppen. Ik stapte van de weg en begon te wandelen. Gewoon. Wandelen zonder doel. Wandelen om te wandelen. Helemaal alleen. En al wandelend vond ik stilaan terug mijn eigen weg. Geen strakke betonnen weg maar een slingerend paadje. Hier en daar dicht begroeid. Soms een grote rots midden op het pad. En soms een open veld met geweldig mooie bloemen om door te rollen.

Sindsdien heb ik plechtig besloten om mijn eigen weg te volgen. En nee, het is niet altijd makkelijk. Ook ik verdwaal nog regelmatig of beland op een zijspoor. En ik weet al helemaal niet waar ik overal langs zal komen. Maar ik probeer er telkens opnieuw op te vertrouwen dat de weg er gewoon is. En dat als ik wil, ik telkens terug kan wandelen. Terug naar mijn kronkelend paadje.

Een tijdje terug was ik per ongeluk terug een zijspoor ingeslagen. Ik voelde dat ik steeds moeizamer vooruit ging. En ik deed wat ik altijd al deed. Zoeken hoe ik toch maar kost wat kost vooruit kan komen. Blijven ploeteren op de weg die ingeslagen is. Op een miserabele dag moest ik terugdenken aan een goedbedoeld advies. Dat ik mijn stoute schoenen moest aantrekken en met mijn creaties zo de buitenwereld in moet trekken. Omdat ik al jaren en jaren met dezelfde schoenen rondloop tekende ik mezelf snel een paar stoute schoenen. Het resultaat valt hieronder te bewonderen aanschouwen.

 

 

Hemeltje lief. Ik stond erbij en ik keek ernaar. Dat zou ik dus nooit maar dan ook nooit van mijn leven aantrekken. Dus vanaf nu bewandel ik terug met mijn vertrouwde schoenen, of blote voeten (een van de vele voordelen van thuis werken) mijn eigen pad. Wetende dat ik nog vaak zal verdwalen maar altijd mijn weg kan terugvinden als ik dat wil.

 

 

En wie goed kijkt ziet in bovenstaande foto naar wie ik het ‘nieuwe-schooljaar-pakketje’ wil sturen… Tineke en Melina, er komt post aan! Wat er precies allemaal in zit blijft nog een beetje een verrassing…

Bewaren



Categorie: illustratie, slakkenpost