over afscheid

Afscheid nemen, het blijft zoiets moeilijk. Zelf ben ik er vreselijk slecht in. De voorbije periode kregen heel wat mensen in mijn omgeving te maken met afscheid nemen. En telkens voel ik dan dat ik iets liefs en warms wil geven. Iets troostend.  En hoewel ik ervan overtuigd ben dat het altijd beter is om iets te zeggen of schrijven dan niets, merk ik dat ik soms gewoonweg helemaal stilval. Ik vind de juiste woorden niet, of de kaart die nog in de lade ligt voelt zo somber dat hij niet verstuurd raakt. En na verloop van tijd voelt het niet meer gepast om er dan nog over te beginnen… Van woorden als innige deelneming of gecondoleerd krijg ik gewoon de kriebels. En veel sterkte zeg ik soms wel maar voelt toch een beetje ongepast. Vaak voel ik juist dat de mensen zich veel te sterk moeten houden, en wens ik ze juist de kracht toe om zich wat minder sterk te mogen en kunnen tonen.

Sinds ik aan mijn wenskaartenavontuur begonnen ben komt het thema rouw telkens terug. Overal waar ik vraag aan welke wenskaarten er een nood is krijg ik hetzelfde antwoord: rouwkaarten. En toch kwam het er maar niet van. Niet dat ik nog geen pogingen gedaan had. Maar telkens voelde het nog niet juist en belandden ze op de hoop met dingen die vergeten worden. Toen ik vorige woensdag mijn computer wilde aanzetten om aan de orde van de dag te beginnen, kreeg ik hem niet aan de praat. Ik probeerde alles maar het beeld bleef zwart. Het stemmetje in mij die fluisterde ‘ga naar buiten’ werd luider. Ik besloot het compleet afweten van de techniek maar als teken te zien dat ik naar buiten moest.

Ik begon dus te wandelen. En met het wandelen begon ik mij steeds lichter te voelen. En toen ik aan het kerkhof kwam voelde ik mijn benen ernaar toe stappen. Meestal loop ik er met een boog rond. En toen ik tussen al die rustplaatsjes aan het wandelen was voelde ik zo’n immense rust. En na één toertje deden mijn benen nog een toertje. Het was er zo vredig en droevig zonder echt droevig te zijn. Hoewel dat laatste een beetje raar klinkt kan ik het niet beter omschrijven.

En toen ik het laatste eindje naar huis wandelde begon er zich een beeld in mijn hoofd te vormen. Thuis begon ik te tekenen en te kleuren. Vanuit dat vredig gevoel en verdriet dat niet zo verdrietig voelde.

Voor iedereen die de voorbije periode moest loslaten en nog steeds aan het loslaten is…

 

 


Tags:
Categorie: illustratie, wenskaarten

De postelf

– een kleine moeite voor een wereld van verschil –

Wie mij op instagram volgt kon al zien dat ik vorige week elke avond bezig was met een geheim projectje. Het kwam zo. Eerst ontdekte ik de boekenelfjes op instagram. Ik was direct verliefd op het idee. Elfjes die stiekem boeken verstoppen zodat ze gevonden kunnen worden. Wie kan daar nu tegen zijn? Ik weet niet meer hoe het kwam maar op een bepaald moment dacht ik, als elfjes zo’n zware boeken kunnen verstoppen, dan lukt het wel zeker met lichte en vrolijke briefjes…

En toen ik vorige week begon met een leesvrije week (geen boeken, series, films, tijdschriften,…) kwam van het een het ander. Eventjes terzijde: die leesvrije week was een opdracht uit het fantastische boek “The artist’s way” waarmee ik op dit moment aan de slag ben. Ik moet eerlijk bekennen dat het mij maar drie of vier dagen gelukt is, en ook niet 100%. Maar ik sta helemaal achter het idee van nu en dan een leesvrije week in te voeren. Voor wie zijn creativiteit wil terugvinden (want ja, het zit ook in jou!!!), een aanrader!

Op de eerste avond vouwde ik heel eenvoudige origami-envelopjes. Ik ontdekte dat een papiertje van 15 op 15 cm een envelopje wordt waar mijn kaartjes als zonnestraaltjes precies inpassen. De perfecte elfjespost dus! Wie zelf zo’n envelopjes wil maken, de werkwijze zie je hieronder. En je hoeft helemaal geen origamipapier aan te schaffen. Met een oud tijdschrift vouw je zeker wel tientallen envelopjes. Oude prentenboeken zijn ook altijd leuk voor papierprojectjes. Of oude schoolatlassen die je niet meer kan gebruiken. Maar goed, zo vouw je ze dus:

En hier het resultaat van een avondje vouwen:

origami envelop wenskaartjes

 

Op avond twee schreef ik korte boodschappen op kaartjes. Ik weet natuurlijk niet wie het briefje zal vinden maar ik ga er vanuit dat de juiste boodschap wel bij de juiste persoon terecht komt. Voor mezelf merk ik vaak dat net op het moment dat ik het kan gebruiken er iets op mij af komt dat precies daarbij aansluit. Sceptici zullen misschien wel zeggen dat je gewoon die dingen hoort en ziet die je wilt horen… Ik denk dat het een beetje de twee is. Het ene sluit het andere niet uit he.

 

post positieve boodschappen

 

Op avond drie plakte ik op de gevulde envelopjes een stickertje. Kwestie dat de vinder het durft open doen. En toen lag er dus een heel stapeltje post klaar.

 

elfjespost post met inspiratie

 

Nu heb ik wel al een heel betrouwbare postmuis in dienst voor het verzenden van mijn pakketjes maar voor deze opdracht was ik toch op zoek naar iemand met meer verfijning. En oef, ik heb ze gevonden! Vanaf nu komt deze postelf mijn team versterken:

de postelf elf illustratie ateljee heksenfee

 

Helemaal klaar om positieve boodschapjes de wereld in te sturen. Benieuwd of jij er eentje vindt :-).

 


Tags: ,
Categorie: de postelf, DIY, inspiratie, slakkenpost