je eigen weg…

iets over wegen en stoute schoenen en wie er ook nog post krijg…

Twee jaar terug viel ik stil. Helemaal stil. De weg die ik aan het volgen was leek helemaal niet meer te kloppen. Ik stapte van de weg en begon te wandelen. Gewoon. Wandelen zonder doel. Wandelen om te wandelen. Helemaal alleen. En al wandelend vond ik stilaan terug mijn eigen weg. Geen strakke betonnen weg maar een slingerend paadje. Hier en daar dicht begroeid. Soms een grote rots midden op het pad. En soms een open veld met geweldig mooie bloemen om door te rollen.

Sindsdien heb ik plechtig besloten om mijn eigen weg te volgen. En nee, het is niet altijd makkelijk. Ook ik verdwaal nog regelmatig of beland op een zijspoor. En ik weet al helemaal niet waar ik overal langs zal komen. Maar ik probeer er telkens opnieuw op te vertrouwen dat de weg er gewoon is. En dat als ik wil, ik telkens terug kan wandelen. Terug naar mijn kronkelend paadje.

Een tijdje terug was ik per ongeluk terug een zijspoor ingeslagen. Ik voelde dat ik steeds moeizamer vooruit ging. En ik deed wat ik altijd al deed. Zoeken hoe ik toch maar kost wat kost vooruit kan komen. Blijven ploeteren op de weg die ingeslagen is. Op een miserabele dag moest ik terugdenken aan een goedbedoeld advies. Dat ik mijn stoute schoenen moest aantrekken en met mijn creaties zo de buitenwereld in moet trekken. Omdat ik al jaren en jaren met dezelfde schoenen rondloop tekende ik mezelf snel een paar stoute schoenen. Het resultaat valt hieronder te bewonderen aanschouwen.

 

 

Hemeltje lief. Ik stond erbij en ik keek ernaar. Dat zou ik dus nooit maar dan ook nooit van mijn leven aantrekken. Dus vanaf nu bewandel ik terug met mijn vertrouwde schoenen, of blote voeten (een van de vele voordelen van thuis werken) mijn eigen pad. Wetende dat ik nog vaak zal verdwalen maar altijd mijn weg kan terugvinden als ik dat wil.

 

 

En wie goed kijkt ziet in bovenstaande foto naar wie ik het ‘nieuwe-schooljaar-pakketje’ wil sturen… Tineke en Melina, er komt post aan! Wat er precies allemaal in zit blijft nog een beetje een verrassing…

Bewaren



Categorie: illustratie, slakkenpost

Life is one big journey…

Deze namiddag zat ik samen met twee geweldige madammen. Zonder boe of bah. Zo van die vrouwen tegen wie je kan zeggen ‘neem je zelf je eten mee, want als ik zeg dat ik voor eten ga zorgen wil ik dat weer veel te goed doen voor iedereen en kost me dat hopen energie…’. Ik zou natuurlijk ook kunnen leren om voor eten te zorgen en het niet zo goed te willen doen.  Maar dat is weer een ander verhaal.

Goed, ik zat dus samen met twee fantastische vrouwen die toevallig ook nog een keer ondernemer zijn. En rond dat ondernemerschap, daar hadden we het over. Want nee, we zaten niet zomaar wat gezellig te keuvelen. Er viel heel wat te luchten, en te bevragen, dingen in vraag te stellen en gelukkig ook te lachen. Vaak om onszelf. En ook van opluchting, om te merken dat al die worstelingen niet alleen worstelingen zijn van onszelf maar ook van iemand anders.

En toen die prachtige ondernemersvrouwen terug richting hun eigen leven waren vertrokken, en ik nog snel wat wilde werken voor ik de kinderen uit de opvang zou halen, merkte ik een onrust in mezelf. Mijn plan om mij nog een uurtje aan mijn website te zetten bleek niet te werken. En ik voelde dat er iets anders gedaan wilde worden. Ik nam een illustratie die ik al een tijdje terug maakte, nam de kader die al meer dan een jaar leeg aan de muur hing, maakte een print van de illustratie en kaderde deze in.

 

‘The journey of a thousand miles begins with a single step’ -Lao Tzu-

Als er iets is wat ik die namiddag gevoeld heb is het druk. Druk van een maatschappij en druk van onszelf. Een druk om te presteren in een maatschappij die meer weg heeft van een snel draaiend radje voor hamsters dan van een voedende bodem waar iedereen op zijn tempo mag gedijen en bloeien. En hoe die druk verlammend kan werken.

Maar ik voelde ook beweging. Ik merkte bij elk van ons de wil om ons niet te laten verlammen door al die druk. Of ze nu van buitenaf komt, of van binnenuit. Ik voelde bij elk van ons de moed om toch tenminste te proberen het leven aan te vatten met kleine stapjes. Kleine stapjes die we soms doorheen alle drukte met ons overvolle hoofd niet meer kunnen zien. Maar wel stapjes die horen bij onszelf en bij wat we diep van binnen voelen dat we willen doen. En daar draaide het om: bij elkaar die kleine stapjes zien en elkaar aanmoedigen.

Wat ik eigenlijk wilde zeggen is dat ik mezelf met mijn kadertje eraan wil blijven herinneren dat het leven één grote reis is. Dat ik niet allerlei dingen moet bereiken in strakke termijnen met doelen die mijn eigenlijke doel voorbij schieten. Maar dat het leven bestaat uit een aaneenschakeling van kleine stapjes. En zolang je stapjes blijft zetten die je dichter bij jezelf brengen, op de weg  die je hart je ingeeft, is het goed. En als het eens een dag niet zo goed lukt allemaal is het ook goed. Het zijn de stapjes zelf die het leven waardevol maken. Niet de eindbestemming.

 

 

Bewaren

Bewaren


Tags:
Categorie: illustratie, inspiratie, ondernemerschap

kleine geheimpjes

een tijdje terug liet ik al hier en daar deze foto zien:

Toen nog een zak met geheime kadootjes. Niet zomaar kadootjes… maar 4 pakjes voor 4 speciale mensen. Vier fijne ex-collega’s. En daarvoor mocht ik iets maken om ze in de bloemetjes te zetten met secretaressedag.

Maar wat zat er nu precies in die zak?

Tadaa!

Vier doosjes met elk 3 magneetjes.

En het pakje was nog niet goed en wel vertrokken of er kwam nog een vraag naar een doosje. Deze keer voor een ex-collega die ook een nieuw pad inslaat.

Het werd dit:

 

Hoe fijn kan werk zijn, en dan nog voor je ex-werkgever :-).


Tags: ,
Categorie: illustratie, kadootjes