veel gelukT

over herfstig weer en klein geluk…

Gisteren rook ik het plots. De herfst komt er aan. Telkens als dat moment er is dat ik ruik en voel dat een nieuw seizoen voor de deur staat lijkt er ergens in mezelf een deur open te gaan die toegang geeft tot alles wat ik ooit in dat seizoen beleefd heb en meer. Dan voel ik mij plots overweldigd door een enorm kleurenpalet aan gewaarwordingen en gevoelens. Bij het begin van de herfst is dat het plukken van appelen, speculoosjes, kruidige thee, het gevoel van die speciale herfstzon, een nieuwe start van het academiejaar, noten zoeken in het bos, knutselwerkjes van herfstbladeren, uitkijken naar Sinterklaas, wegkruipen in een boek, pompoenen oogsten, (ik kan wel zo nog eventjes doorgaan) … en paddestoelen.

Nu, ik weet niet hoe het bij jou zit, maar soms begin ik zo te associëren. Soms komen er zo geweldige ideeën maar soms ook niet. Vandaag zag ik deze houten paddestoelen (opgediept uit de speelgoedbak). Toen moest ik denken aan iemand die gezegd had hoe goed die bij mijn “veel geluk”-wenskaartje passen. Ik dacht, laat ik daar dan eens een foto van nemen samen. Een kaarsje zou toch ook wel gezellig zijn met dit regenweer. En toen dacht ik “veel geluk, tiens, als ik daar dus een “T” achter plak dan krijg ik veel gelukt”. Och, wat is er toch eigenlijk veel gelukt vandaag. Waarop ik dacht aan al die dingen die gelukt waren vandaag.

Binnenin was ik dus helemaal aan het opgaan in al die dingen die gelukt waren. En hoe geweldig het wel niet zou zijn als ik nu een foto zou trekken van mijn kaartje maar dan met een “T” eraan geplakt. En dat ik graag iets wilde zeggen over hoe weinig ik (en ik vermoed velen onder ons) zo weinig aandacht heb voor alles wat gelukt is. Het is vaak toch zo veel makkelijker om te zien wat er allemaal niet gelukt is. Of wat er beter kan. Manlief die heel dit proces enkel van de buitenkant zag keek eens bedenkelijk en vroeg zich luidop af wat die “T” daar dan deed.

 

veel gelukT wenskaart

 

Dus wat ik eigenlijk wilde doen is een warme oproep om stil te staan bij al die kleine dingen die vandaag wel gelukt zijn. Als dat nog niet gelukt was tenminste…

En dan maak ik me nu een lekker warm en kruidig theetje en kruip ik bij mijn kabouter onder de paddestoelen… Misschien dat ik morgen nog een kaboutervriendje teken.

Fijne avond iedereen!



Categorie: inspiratie

Feest mee met ateljee heksenfee…

Het is hier de laatste tijd nogal de tijd van de verjaardagsfeestjes. Niet voor mij, nee. Ik ben dat ergens gestopt toen ik niet meer kon onthouden hoeveel jaar ik wel precies ben. Maar als mama van twee kindjes in grote klassen en een horde neefjes en nichtjes valt er wel regelmatig een uitnodiging in de bus of de mailbox. De mailversie heeft duidelijk een hoop voordelen: milieuvriendelijker, minder werk, snel, goedkoper,…  Toch merk ik bij mijn eigen kinderen altijd een lichte teleurstelling als ze geen persoonlijke uitnodiging in de bus krijgen (noot: mijn kinderen hebben nog geen eigen e-mailadres of gsm of wat dan ook). Pas op, dit is geen verwijt voor zij die mail-uitnodigingen versturen. Ikzelf verkoos vorige maand bij het feestje van mijn dochter ook voor de mailversie. De verontwaardiging bij dochterlief is gelukkig terug volledig verdwenen…

Omgekeerd ben ik ook altijd getuige van een groot enthousiasme als er eens een feestelijke uitnodiging in de bus valt. Het plezier van te ontdekken dat ze echte post hebben, helemaal voor zichzelf. En daarna genietend de envelop open scheuren om het kaartje te bewonderen. Die momenten (en de verontwaardiging van dochterlief natuurlijk) hebben me doen beslissen vanaf nu toch terug voor een echte uitnodiging te gaan. Nu hoop ik dat ik mijn belofte kan waarmaken of ik heb volgend jaar nog meer verontwaardigende blikken…

Moest jij ook voor een echte uitnodiging willen gaan alvast een ideetje:

 

Knutsel mee met Ateljee Heksenfee!

feest

 

Hoe begin je er aan?

Men neme een beestige verjaardagskaart uit mijn winkeltje. Dit kan natuurlijk met om het even welke andere blanco kaart maar vertrouw me maar dat deze kaart uitermate geschikt is voor uitnodigingen. Je kind zelf een kaart laten tekenen of knutselen is ook een optie die ik warm kan aanbevelen. Eigenlijk verkies ik de laatste optie als je kind er zin in heeft, ook al spreekt dit tegen mijn eigen winkel. Kinderen tegen hun zin laten knutselen is daarentegen geen aanbeveling. Noch voor jou, noch voor je kind. Neem het maar van mij aan…

Je stempelt de kernwoorden op het kaartje (bv. dag, liefste, wanneer, waar, meebrengen, groetjes,…) en vult de rest in met een fijn stiftje. Wat je kind zelf kan, kan je door hem of haar laten doen.

Op de envelop teken je met hetzelfde stiftje een zwierige lijn van één kant naar een andere kant. Je knipt uit washitape (papiertape) driehoekjes en plakt ze langs de lijn.

Wil je de uitnodiging nog extra vrolijk maken kan je nog een mini-vlaggenlijn erbij knutselen. Ook hier kan je kind helpen naargelang de leeftijd. Je neemt een stukje touw. Van de papiertape scheur je stukjes van ongeveer 3 cm. Je plakt de stukjes dubbel rond het touw, op regelmatige afstand van elkaar. Als alle stukjes geplakt zijn knip je van de stukjes washi-tape driehoekjes.

En tot slot, als je echt helemaal uit de bol wil gaan: stop op het einde nog een handjevol confetti bij de uitnodiging. Ik weet zeker dat je kind hier bij kan helpen. Met een perforator of punch tovert hij of zij oude tijdschriften om tot de coolste confetti. (Van deze laatste stap heb ik wijselijk geen foto gemaakt. Mijn huis was net gestofzuigd…)

 

 

Veel feestplezier!

Bewaren

Bewaren


Tags: ,
Categorie: inspiratie, slakkenpost, verjaardag

Life is one big journey…

Deze namiddag zat ik samen met twee geweldige madammen. Zonder boe of bah. Zo van die vrouwen tegen wie je kan zeggen ‘neem je zelf je eten mee, want als ik zeg dat ik voor eten ga zorgen wil ik dat weer veel te goed doen voor iedereen en kost me dat hopen energie…’. Ik zou natuurlijk ook kunnen leren om voor eten te zorgen en het niet zo goed te willen doen.  Maar dat is weer een ander verhaal.

Goed, ik zat dus samen met twee fantastische vrouwen die toevallig ook nog een keer ondernemer zijn. En rond dat ondernemerschap, daar hadden we het over. Want nee, we zaten niet zomaar wat gezellig te keuvelen. Er viel heel wat te luchten, en te bevragen, dingen in vraag te stellen en gelukkig ook te lachen. Vaak om onszelf. En ook van opluchting, om te merken dat al die worstelingen niet alleen worstelingen zijn van onszelf maar ook van iemand anders.

En toen die prachtige ondernemersvrouwen terug richting hun eigen leven waren vertrokken, en ik nog snel wat wilde werken voor ik de kinderen uit de opvang zou halen, merkte ik een onrust in mezelf. Mijn plan om mij nog een uurtje aan mijn website te zetten bleek niet te werken. En ik voelde dat er iets anders gedaan wilde worden. Ik nam een illustratie die ik al een tijdje terug maakte, nam de kader die al meer dan een jaar leeg aan de muur hing, maakte een print van de illustratie en kaderde deze in.

 

‘The journey of a thousand miles begins with a single step’ -Lao Tzu-

Als er iets is wat ik die namiddag gevoeld heb is het druk. Druk van een maatschappij en druk van onszelf. Een druk om te presteren in een maatschappij die meer weg heeft van een snel draaiend radje voor hamsters dan van een voedende bodem waar iedereen op zijn tempo mag gedijen en bloeien. En hoe die druk verlammend kan werken.

Maar ik voelde ook beweging. Ik merkte bij elk van ons de wil om ons niet te laten verlammen door al die druk. Of ze nu van buitenaf komt, of van binnenuit. Ik voelde bij elk van ons de moed om toch tenminste te proberen het leven aan te vatten met kleine stapjes. Kleine stapjes die we soms doorheen alle drukte met ons overvolle hoofd niet meer kunnen zien. Maar wel stapjes die horen bij onszelf en bij wat we diep van binnen voelen dat we willen doen. En daar draaide het om: bij elkaar die kleine stapjes zien en elkaar aanmoedigen.

Wat ik eigenlijk wilde zeggen is dat ik mezelf met mijn kadertje eraan wil blijven herinneren dat het leven één grote reis is. Dat ik niet allerlei dingen moet bereiken in strakke termijnen met doelen die mijn eigenlijke doel voorbij schieten. Maar dat het leven bestaat uit een aaneenschakeling van kleine stapjes. En zolang je stapjes blijft zetten die je dichter bij jezelf brengen, op de weg  die je hart je ingeeft, is het goed. En als het eens een dag niet zo goed lukt allemaal is het ook goed. Het zijn de stapjes zelf die het leven waardevol maken. Niet de eindbestemming.

 

 

Bewaren

Bewaren


Tags:
Categorie: illustratie, inspiratie, ondernemerschap