over afscheid

Afscheid nemen, het blijft zoiets moeilijk. Zelf ben ik er vreselijk slecht in. De voorbije periode kregen heel wat mensen in mijn omgeving te maken met afscheid nemen. En telkens voel ik dan dat ik iets liefs en warms wil geven. Iets troostend.  En hoewel ik ervan overtuigd ben dat het altijd beter is om iets te zeggen of schrijven dan niets, merk ik dat ik soms gewoonweg helemaal stilval. Ik vind de juiste woorden niet, of de kaart die nog in de lade ligt voelt zo somber dat hij niet verstuurd raakt. En na verloop van tijd voelt het niet meer gepast om er dan nog over te beginnen… Van woorden als innige deelneming of gecondoleerd krijg ik gewoon de kriebels. En veel sterkte zeg ik soms wel maar voelt toch een beetje ongepast. Vaak voel ik juist dat de mensen zich veel te sterk moeten houden, en wens ik ze juist de kracht toe om zich wat minder sterk te mogen en kunnen tonen.

Sinds ik aan mijn wenskaartenavontuur begonnen ben komt het thema rouw telkens terug. Overal waar ik vraag aan welke wenskaarten er een nood is krijg ik hetzelfde antwoord: rouwkaarten. En toch kwam het er maar niet van. Niet dat ik nog geen pogingen gedaan had. Maar telkens voelde het nog niet juist en belandden ze op de hoop met dingen die vergeten worden. Toen ik vorige woensdag mijn computer wilde aanzetten om aan de orde van de dag te beginnen, kreeg ik hem niet aan de praat. Ik probeerde alles maar het beeld bleef zwart. Het stemmetje in mij die fluisterde ‘ga naar buiten’ werd luider. Ik besloot het compleet afweten van de techniek maar als teken te zien dat ik naar buiten moest.

Ik begon dus te wandelen. En met het wandelen begon ik mij steeds lichter te voelen. En toen ik aan het kerkhof kwam voelde ik mijn benen ernaar toe stappen. Meestal loop ik er met een boog rond. En toen ik tussen al die rustplaatsjes aan het wandelen was voelde ik zo’n immense rust. En na één toertje deden mijn benen nog een toertje. Het was er zo vredig en droevig zonder echt droevig te zijn. Hoewel dat laatste een beetje raar klinkt kan ik het niet beter omschrijven.

En toen ik het laatste eindje naar huis wandelde begon er zich een beeld in mijn hoofd te vormen. Thuis begon ik te tekenen en te kleuren. Vanuit dat vredig gevoel en verdriet dat niet zo verdrietig voelde.

Voor iedereen die de voorbije periode moest loslaten en nog steeds aan het loslaten is…

 

 


Tags:
Categorie: illustratie, wenskaarten

Een nieuw jaar, nieuwe mogelijkheden…

Een tijdje terug vroeg ik op mijn facebookpagina hoe jullie ideale kaartje er uit zou zien. Welk kaartje jij graag in je bus zou vinden. Er kwamen twee reacties op. En naar mijn aanvoelen niet toevallig. Eén iemand poste een quote. Een quote die toevallig al ongeveer 2 jaar aan mijn raam hangt in de keuken. Om mezelf er aan te herinneren me te focussen op de mogelijkheden. En me niet te laten leiden door de angst en alle andere niet zo prettige gevoelens die onzekerheid met zich meebrengt. Na twee jaar is het nog altijd nodig dat ik eraan herinnerd word. Onzekerheid blijft eng vind ik. Nu, waarschijnlijk zal ik dat ook altijd eng vinden. Na twee jaar oefenen met vliegen voelt het nog altijd zo eng om te springen. Maar ik ben ook aan het leren om niet zo streng voor mezelf te zijn, en alle stapjes en sprongen van mezelf te waarderen.

 

Ziehier mijn keukenraam met de quote. Hij kan trouwens dringend een poetsbeurt gebruiken. Maar dat terzijde…

quote

 

De tweede reactie op mijn vraag was een beeld. Het beeld van een uiltje en een maan. Een beeld waar ik me onmiddellijk door aangesproken voelde. Nu, hoogstwaarschijnlijk is het beeld dat ik in mijn hoofd heb iets helemaal anders dan het beeld van de lieve dame die reageerde. Zo gaat dat met beelden. Dat is ook de reden waarom ik zo graag boeken lees. Je krijgt beelden aangereikt met de totale vrijheid om ze voor je te zien met je eigen verbeelding. Maar goed, ik wil niet afdwalen. Het beeld van het uiltje met de maan dus…

Ik weet niet of het toeval is (we gaan hier eventjes de hele filosofische discussie overslaan, over wat toeval is en of toeval wel bestaat en zo. Dit zou ons veel te ver leiden vrees ik.) maar sinds ik besloten heb mijn oude werk achter mij te laten en tijd te nemen om opnieuw mijn weg te vinden, kom ik steeds maar vogels tegen in mijn leven. Soms lijkt het alsof de vogels in het universum mij willen uitnodigen om te gaan vliegen. Precies alsof ze zeggen “kom nu maar, het is echt niet zo eng als het lijkt” en “Je kan het, echt wel”. Het kan natuurlijk ook mijn verbeelding zijn, maar toch. En ik heb het dan echt niet over een merel of een koolmeesje in de tuin zien vliegen. Dat zag ik vroeger ook al :-). Ik heb het over vogels die langs het raam blijven hangen op toch wel heel specifieke momenten. Over een uil die tegen onze auto vliegt en er even op komt rusten. Over herhaaldelijk op de rem moeten staan omdat er een vogel rakelings voor de voorruit vliegt. Zo echt grote vogels ook.

Nu, voordat jullie denken dat ik ze zie vliegen, ik weet dus niet of het toeval is of niet. Ik weet niet of het mijn verbeelding is, of het universum die mij iets wil zeggen. Maar dan komen we weer terug bij de woorden “when nothing is sure, everything is possible”. Dus ook dit. En efkes terzijde, ik ben echt wel vrij down to earth :-).

 

Toeval of geen toeval, dit wilde gemaakt worden…

wenskaart inspiratie quote

 

En nu, bij het begin van 2018, staat dit thema terug meer op de voorgrond. Maar ik weet wel één iets zeker. Dat ik wil blijven creëren en (hopelijk) inspireren. Ik ben vastberaden om Ateljee Heksenfee verder te laten groeien, op mijn manier. Ik wens iedereen een boeiend 2018, vol vertrouwen in alle mogelijkheden die voor je liggen.


Tags: ,
Categorie: illustratie, inspiratie, wenskaarten