je eigen weg…

iets over wegen en stoute schoenen en wie er ook nog post krijg…

Twee jaar terug viel ik stil. Helemaal stil. De weg die ik aan het volgen was leek helemaal niet meer te kloppen. Ik stapte van de weg en begon te wandelen. Gewoon. Wandelen zonder doel. Wandelen om te wandelen. Helemaal alleen. En al wandelend vond ik stilaan terug mijn eigen weg. Geen strakke betonnen weg maar een slingerend paadje. Hier en daar dicht begroeid. Soms een grote rots midden op het pad. En soms een open veld met geweldig mooie bloemen om door te rollen.

Sindsdien heb ik plechtig besloten om mijn eigen weg te volgen. En nee, het is niet altijd makkelijk. Ook ik verdwaal nog regelmatig of beland op een zijspoor. En ik weet al helemaal niet waar ik overal langs zal komen. Maar ik probeer er telkens opnieuw op te vertrouwen dat de weg er gewoon is. En dat als ik wil, ik telkens terug kan wandelen. Terug naar mijn kronkelend paadje.

Een tijdje terug was ik per ongeluk terug een zijspoor ingeslagen. Ik voelde dat ik steeds moeizamer vooruit ging. En ik deed wat ik altijd al deed. Zoeken hoe ik toch maar kost wat kost vooruit kan komen. Blijven ploeteren op de weg die ingeslagen is. Op een miserabele dag moest ik terugdenken aan een goedbedoeld advies. Dat ik mijn stoute schoenen moest aantrekken en met mijn creaties zo de buitenwereld in moet trekken. Omdat ik al jaren en jaren met dezelfde schoenen rondloop tekende ik mezelf snel een paar stoute schoenen. Het resultaat valt hieronder te bewonderen aanschouwen.

 

 

Hemeltje lief. Ik stond erbij en ik keek ernaar. Dat zou ik dus nooit maar dan ook nooit van mijn leven aantrekken. Dus vanaf nu bewandel ik terug met mijn vertrouwde schoenen, of blote voeten (een van de vele voordelen van thuis werken) mijn eigen pad. Wetende dat ik nog vaak zal verdwalen maar altijd mijn weg kan terugvinden als ik dat wil.

 

 

En wie goed kijkt ziet in bovenstaande foto naar wie ik het ‘nieuwe-schooljaar-pakketje’ wil sturen… Tineke en Melina, er komt post aan! Wat er precies allemaal in zit blijft nog een beetje een verrassing…

Bewaren



Categorie: illustratie, slakkenpost

4 comments on “je eigen weg…”

  1. Reineke schreef:

    Leuk!

  2. Leslie schreef:

    Een heel mooi, eerlijk en inspirerend verhaal Katrien! Knap verwoord! Kwetsbaar en krachtig, sterk!

  3. Marian De Groof schreef:

    Supermooi Katrien! Ik ga er aan denken als ik mezelf er ook toe wil aanzetten om mijn stoute schoenen aan te doen šŸ™‚

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *