laat ons een…

Er is al een tijdje iets aan het broebelen en borrelen. Het begon denk ik ergens met zelf mama te worden. Niets heeft me ooit meer kwetsbaar doen voelen dan zelf nieuw leven geven. Natuurproblematieken, onderwijskwesties, mijn eigen welzijn,… Het kreeg plots allemaal een totaal ander gewicht.

Toen ik, intussen al een drietal jaar geleden, op een avond in het donker naar huis reed met twee slapende kinderen op de achterbank kreeg ik plots een ingeving. Ik kan niet goed zeggen waar het vandaan kwam en wat het dan precies moest worden maar het ging ‘Ateljee Heksenfee’ heten. Het voelde intuïtief heel juist en ik had een heel sterk gevoel dat ik dit te doen had. Wat die ‘dit’ dan precies was wist ik nog niet.

Wat ik wel wist is dat het een plek moest zijn waar gecreëerd mocht worden vanuit de uniekheid van iedereen. Een plek waar je jezelf mag zijn en van daaruit creëren. Die bewuste avond van de ingeving kwam ik van een verjaardagsfeestje van mijn metekindje. Bij haar geboorte had ik een stapel prentenboeken uitgezocht waaronder ‘Heksenfee’ (geschreven door Brigitte Minne en geïllustreerd door Carl Cneut). Een prachtig verhaal over een fee die eigenlijk graag een heks wil zijn en op het einde zichzelf kan zijn, een ‘heksenfee’. Hoewel ik de naam niet bewust verzonnen heb op basis van dit boek vermoed ik dat mijn onderbewuste hier wel handig gebruik van gemaakt heeft.

Maar goed, ik was begonnen over dat broebelen. En dat borrelen heeft iets te maken met creativiteit en jezelf zijn en van daaruit creëren. En dus ook met hoe de naam ‘Ateljee Heksenfee’ ontstaan is. Als ik te chaotisch overkom, dat is dus omdat het eigenlijk nog steeds aan het broebelen en borrelen is.

 

 

Dus, hoewel ik nog niet precies wist wat ‘Ateljee Heksenfee’ dan precies ging worden liet het me niet meer los. Het ding is dat ik drie jaar geleden zelf mijn weg kwijt was en mij helemaal niet in staat voelde om bezig te zijn met andere mensen hun creativiteit. Hoewel ik ergens voelde dat ik ooit op een punt zou komen waar dit wel zo zou zijn. Ik begon dus gewoon met mezelf. Ik las boeken over creativiteit, ging zelf terug tekenen en dingen maken, begon met een website te bouwen,… Al doende kreeg het de vorm die het vandaag heeft. En ik voelde hoe ik mijn energie terugkreeg. Dat ik heel veel plezier put uit het creëren zelf. En dat is nog altijd zo tot op vandaag. Dus laat me dat alvast blijven doen :-).

Maar de laatste tijd voel ik dat zelf creëren niet het enige is waar ‘Ateljee Heksenfee’ voor staat. Daarnaast is er iets dat ik ruimte wil geven om te groeien. En dat is het doorgeven van het ontdekken van je eigen creativiteit. Of zoiets toch :-). Mijn eigen tempo kennende zal het waarschijnlijk nog eventjes duren voor ik daar concreet een vorm voor heb maar ik dacht, stap per stap. En er alvast woorden aan geven is voor mij de eerste stap.

Vorig weekend reed ik richting Oost-Vlaanderen en onderweg werd ik plots geraakt door het beeld naast de autosnelweg. Ik zag een overvloed aan (in mijn ogen) lelijke grijze gebouwen. Snel gebouwd en allemaal zo functioneel mogelijk. En midden in die zee van functionaliteit zag ik een frivole kerktoren, dapper zijn hoofd boven water houden. Ik dacht, wat er met de bebouwing aan het gebeuren is, gebeurt ook met ons. Steeds meer, steeds sneller, steeds functioneler. En steeds minder ruimte voor creativiteit, spiritualiteit en speelsheid.

Toen ik vorig weekend op Let’s Lousart stond in Gent met mijn kraampje vol creaties zag ik in de verte plots één van mijn leraren aan de academie van vroeger. Ik denk dat ik hem al bijna 20 jaar niet gezien had. Toevallig ook de leraar waar ik het meest naar opkeek en waarvan ik vind dat ik het meest geleerd heb. Echt een leraar uit de duizend. Iemand die je niet komt zeggen hoe het moet maar je eigen creativiteit laat borrelen en broebelen en van daaruit de dingen laat ontstaan. Al babbelend kreeg ik te horen hoe het deeltijds kunstonderwijs moet vechten om te blijven bestaan. Hoe ook daar de functionaliteit de bovenhand neemt en de enkeling die vecht voor creativiteit moet spartelen om zijn hoofd boven water te houden. En hoe we maar niet kunnen begrijpen dat iets dat zo belangrijk is, en zo eigen aan de mens, zo weinig waardevol geacht wordt. Gewoon omdat het niet meetbaar is in cijfers.

En toen voelde ik dat kleine vuurtje dat al een tijdje aan het borrelen en broebelen is wat groter worden. Ik voelde “hier wil ik voor vechten”. Ik wil een wereld waar kinderen kunnen opgroeien in voeling met hun eigen creativiteit. Een wereld waarin plaats is voor aanrommelen. Niet omdat het nutteloos is, in tegendeel. Omdat wij mensen creatieve wezens zijn. Dat is wat we zijn. Jaja, jij die denkt ik niet, jij ook ;-).

 

 

En toen zag ik dit filmpje passeren.

https://www.canvas.be/video/wereldbeeld/kathleen-gabriels-welke-kennis-moeten-we-absoluut-doorgeven-aan-volgende-generaties

Toen kon ik echt niet meer negeren dat ik dit wilde zeggen. Ook al is het nog zo chaotisch en broebelend en borrelend.

Gisteren was het grootste deel van dit geschreven maar het had nog geen einde. Zo belanden er wel meer dingen in een vergeten hoek in mijn website en geen mens die ze kan lezen. Toen ik ‘s avonds met een vriendin iets ging drinken kwam het onderwerp weer ter sprake. Over hoe weinig ruimte er vaak is voor creativiteit. Om iets te doen (wat dan ook) vanuit een innerlijk gevoel dat bruist en borrelt en roept jaa! Dit wil ik doen, dit wil ik maken.

Dus vandaag zei ik tegen mezelf: “publiceren die handel”. Ook al is het broebelend en heeft het nog geen einde.

Het is wat het is, en dat is ok.

Ook jij!

Fijn weekend allemaal!


Tags: ,
Categorie: illustratie, inspiratie, wenskaarten

het verhaal van de schildpad

– of vind je eigen tempo-

Vorig weekend trok ik richting Melle. Op weg naar de eerste algemene vergadering van een kersverse VZW. Een beetje spannend want de meesten had ik nog nooit in het echt gezien. Soms komen er van die dingen op je pad die zo goed voelen dat je er zomaar in tuimelt. Dat gebeurde dus met mij en Animal Tails… Nu, over de fantastische werking van deze prachtige, intussen dus, VZW heb ik het een andere keer. Want dat ze fantastisch is, dat voel ik tot in mijn kleine teen.

Melle dus. Jorgen, de bezieler van Animal Tails, gooide een stapel dierenkaarten op tafel. Iedereen mocht twee kaarten kiezen. Eentje voor wie je bent. En eentje voor hoe je zou willen zijn. Na lang twijfelen (wie mij een beetje kent of volgt weet intussen dat ik een enorme twijfelaar ben) koos ik voor de schildpad. Voor de tweede kaart koos ik een vlinder, maar dat doet hier eigenlijk niet zo ter zake.

Het beeld van de schildpad bleef nog heel de week hangen. Vaak voel ik me zo overrompeld door alles rondom mij dat ik de neiging heb om me in mijn schild te verstoppen. (En geloof me, ik sluit me al voor heel veel prikkels af. Diegene die mij kennen weten dat ook.) Over het tempo van de maatschappij zal ik het nu maar eventjes niet hebben, dat is niet zo goed voor mijn humeur ;-).

Vandaag dacht ik. Eigenlijk is er niets mis met die schildpad. In tegendeel. Volgens mij wint de schildpad van de haas, niet? Zolang ik maar niet in mijn schild weggekropen blijf. En blijf stapjes zetten. Kleine, trage maar zekere stapjes…

 

illustratie schildpad

 

Fijn weekend allemaal!


Tags:
Categorie: Geen categorie, illustratie, inspiratie

over afscheid

Afscheid nemen, het blijft zoiets moeilijk. Zelf ben ik er vreselijk slecht in. De voorbije periode kregen heel wat mensen in mijn omgeving te maken met afscheid nemen. En telkens voel ik dan dat ik iets liefs en warms wil geven. Iets troostend.  En hoewel ik ervan overtuigd ben dat het altijd beter is om iets te zeggen of schrijven dan niets, merk ik dat ik soms gewoonweg helemaal stilval. Ik vind de juiste woorden niet, of de kaart die nog in de lade ligt voelt zo somber dat hij niet verstuurd raakt. En na verloop van tijd voelt het niet meer gepast om er dan nog over te beginnen… Van woorden als innige deelneming of gecondoleerd krijg ik gewoon de kriebels. En veel sterkte zeg ik soms wel maar voelt toch een beetje ongepast. Vaak voel ik juist dat de mensen zich veel te sterk moeten houden, en wens ik ze juist de kracht toe om zich wat minder sterk te mogen en kunnen tonen.

Sinds ik aan mijn wenskaartenavontuur begonnen ben komt het thema rouw telkens terug. Overal waar ik vraag aan welke wenskaarten er een nood is krijg ik hetzelfde antwoord: rouwkaarten. En toch kwam het er maar niet van. Niet dat ik nog geen pogingen gedaan had. Maar telkens voelde het nog niet juist en belandden ze op de hoop met dingen die vergeten worden. Toen ik vorige woensdag mijn computer wilde aanzetten om aan de orde van de dag te beginnen, kreeg ik hem niet aan de praat. Ik probeerde alles maar het beeld bleef zwart. Het stemmetje in mij die fluisterde ‘ga naar buiten’ werd luider. Ik besloot het compleet afweten van de techniek maar als teken te zien dat ik naar buiten moest.

Ik begon dus te wandelen. En met het wandelen begon ik mij steeds lichter te voelen. En toen ik aan het kerkhof kwam voelde ik mijn benen ernaar toe stappen. Meestal loop ik er met een boog rond. En toen ik tussen al die rustplaatsjes aan het wandelen was voelde ik zo’n immense rust. En na één toertje deden mijn benen nog een toertje. Het was er zo vredig en droevig zonder echt droevig te zijn. Hoewel dat laatste een beetje raar klinkt kan ik het niet beter omschrijven.

En toen ik het laatste eindje naar huis wandelde begon er zich een beeld in mijn hoofd te vormen. Thuis begon ik te tekenen en te kleuren. Vanuit dat vredig gevoel en verdriet dat niet zo verdrietig voelde.

Voor iedereen die de voorbije periode moest loslaten en nog steeds aan het loslaten is…

 

 


Tags:
Categorie: illustratie, wenskaarten