laat ons een…

Er is al een tijdje iets aan het broebelen en borrelen. Het begon denk ik ergens met zelf mama te worden. Niets heeft me ooit meer kwetsbaar doen voelen dan zelf nieuw leven geven. Natuurproblematieken, onderwijskwesties, mijn eigen welzijn,… Het kreeg plots allemaal een totaal ander gewicht.

Toen ik, intussen al een drietal jaar geleden, op een avond in het donker naar huis reed met twee slapende kinderen op de achterbank kreeg ik plots een ingeving. Ik kan niet goed zeggen waar het vandaan kwam en wat het dan precies moest worden maar het ging ‘Ateljee Heksenfee’ heten. Het voelde intuïtief heel juist en ik had een heel sterk gevoel dat ik dit te doen had. Wat die ‘dit’ dan precies was wist ik nog niet.

Wat ik wel wist is dat het een plek moest zijn waar gecreëerd mocht worden vanuit de uniekheid van iedereen. Een plek waar je jezelf mag zijn en van daaruit creëren. Die bewuste avond van de ingeving kwam ik van een verjaardagsfeestje van mijn metekindje. Bij haar geboorte had ik een stapel prentenboeken uitgezocht waaronder ‘Heksenfee’ (geschreven door Brigitte Minne en geïllustreerd door Carl Cneut). Een prachtig verhaal over een fee die eigenlijk graag een heks wil zijn en op het einde zichzelf kan zijn, een ‘heksenfee’. Hoewel ik de naam niet bewust verzonnen heb op basis van dit boek vermoed ik dat mijn onderbewuste hier wel handig gebruik van gemaakt heeft.

Maar goed, ik was begonnen over dat broebelen. En dat borrelen heeft iets te maken met creativiteit en jezelf zijn en van daaruit creëren. En dus ook met hoe de naam ‘Ateljee Heksenfee’ ontstaan is. Als ik te chaotisch overkom, dat is dus omdat het eigenlijk nog steeds aan het broebelen en borrelen is.

 

 

Dus, hoewel ik nog niet precies wist wat ‘Ateljee Heksenfee’ dan precies ging worden liet het me niet meer los. Het ding is dat ik drie jaar geleden zelf mijn weg kwijt was en mij helemaal niet in staat voelde om bezig te zijn met andere mensen hun creativiteit. Hoewel ik ergens voelde dat ik ooit op een punt zou komen waar dit wel zo zou zijn. Ik begon dus gewoon met mezelf. Ik las boeken over creativiteit, ging zelf terug tekenen en dingen maken, begon met een website te bouwen,… Al doende kreeg het de vorm die het vandaag heeft. En ik voelde hoe ik mijn energie terugkreeg. Dat ik heel veel plezier put uit het creëren zelf. En dat is nog altijd zo tot op vandaag. Dus laat me dat alvast blijven doen :-).

Maar de laatste tijd voel ik dat zelf creëren niet het enige is waar ‘Ateljee Heksenfee’ voor staat. Daarnaast is er iets dat ik ruimte wil geven om te groeien. En dat is het doorgeven van het ontdekken van je eigen creativiteit. Of zoiets toch :-). Mijn eigen tempo kennende zal het waarschijnlijk nog eventjes duren voor ik daar concreet een vorm voor heb maar ik dacht, stap per stap. En er alvast woorden aan geven is voor mij de eerste stap.

Vorig weekend reed ik richting Oost-Vlaanderen en onderweg werd ik plots geraakt door het beeld naast de autosnelweg. Ik zag een overvloed aan (in mijn ogen) lelijke grijze gebouwen. Snel gebouwd en allemaal zo functioneel mogelijk. En midden in die zee van functionaliteit zag ik een frivole kerktoren, dapper zijn hoofd boven water houden. Ik dacht, wat er met de bebouwing aan het gebeuren is, gebeurt ook met ons. Steeds meer, steeds sneller, steeds functioneler. En steeds minder ruimte voor creativiteit, spiritualiteit en speelsheid.

Toen ik vorig weekend op Let’s Lousart stond in Gent met mijn kraampje vol creaties zag ik in de verte plots één van mijn leraren aan de academie van vroeger. Ik denk dat ik hem al bijna 20 jaar niet gezien had. Toevallig ook de leraar waar ik het meest naar opkeek en waarvan ik vind dat ik het meest geleerd heb. Echt een leraar uit de duizend. Iemand die je niet komt zeggen hoe het moet maar je eigen creativiteit laat borrelen en broebelen en van daaruit de dingen laat ontstaan. Al babbelend kreeg ik te horen hoe het deeltijds kunstonderwijs moet vechten om te blijven bestaan. Hoe ook daar de functionaliteit de bovenhand neemt en de enkeling die vecht voor creativiteit moet spartelen om zijn hoofd boven water te houden. En hoe we maar niet kunnen begrijpen dat iets dat zo belangrijk is, en zo eigen aan de mens, zo weinig waardevol geacht wordt. Gewoon omdat het niet meetbaar is in cijfers.

En toen voelde ik dat kleine vuurtje dat al een tijdje aan het borrelen en broebelen is wat groter worden. Ik voelde “hier wil ik voor vechten”. Ik wil een wereld waar kinderen kunnen opgroeien in voeling met hun eigen creativiteit. Een wereld waarin plaats is voor aanrommelen. Niet omdat het nutteloos is, in tegendeel. Omdat wij mensen creatieve wezens zijn. Dat is wat we zijn. Jaja, jij die denkt ik niet, jij ook ;-).

 

 

En toen zag ik dit filmpje passeren.

https://www.canvas.be/video/wereldbeeld/kathleen-gabriels-welke-kennis-moeten-we-absoluut-doorgeven-aan-volgende-generaties

Toen kon ik echt niet meer negeren dat ik dit wilde zeggen. Ook al is het nog zo chaotisch en broebelend en borrelend.

Gisteren was het grootste deel van dit geschreven maar het had nog geen einde. Zo belanden er wel meer dingen in een vergeten hoek in mijn website en geen mens die ze kan lezen. Toen ik ‘s avonds met een vriendin iets ging drinken kwam het onderwerp weer ter sprake. Over hoe weinig ruimte er vaak is voor creativiteit. Om iets te doen (wat dan ook) vanuit een innerlijk gevoel dat bruist en borrelt en roept jaa! Dit wil ik doen, dit wil ik maken.

Dus vandaag zei ik tegen mezelf: “publiceren die handel”. Ook al is het broebelend en heeft het nog geen einde.

Het is wat het is, en dat is ok.

Ook jij!

Fijn weekend allemaal!


Tags: ,
Categorie: illustratie, inspiratie, wenskaarten

het verhaal van de schildpad

– of vind je eigen tempo-

Vorig weekend trok ik richting Melle. Op weg naar de eerste algemene vergadering van een kersverse VZW. Een beetje spannend want de meesten had ik nog nooit in het echt gezien. Soms komen er van die dingen op je pad die zo goed voelen dat je er zomaar in tuimelt. Dat gebeurde dus met mij en Animal Tails… Nu, over de fantastische werking van deze prachtige, intussen dus, VZW heb ik het een andere keer. Want dat ze fantastisch is, dat voel ik tot in mijn kleine teen.

Melle dus. Jorgen, de bezieler van Animal Tails, gooide een stapel dierenkaarten op tafel. Iedereen mocht twee kaarten kiezen. Eentje voor wie je bent. En eentje voor hoe je zou willen zijn. Na lang twijfelen (wie mij een beetje kent of volgt weet intussen dat ik een enorme twijfelaar ben) koos ik voor de schildpad. Voor de tweede kaart koos ik een vlinder, maar dat doet hier eigenlijk niet zo ter zake.

Het beeld van de schildpad bleef nog heel de week hangen. Vaak voel ik me zo overrompeld door alles rondom mij dat ik de neiging heb om me in mijn schild te verstoppen. (En geloof me, ik sluit me al voor heel veel prikkels af. Diegene die mij kennen weten dat ook.) Over het tempo van de maatschappij zal ik het nu maar eventjes niet hebben, dat is niet zo goed voor mijn humeur ;-).

Vandaag dacht ik. Eigenlijk is er niets mis met die schildpad. In tegendeel. Volgens mij wint de schildpad van de haas, niet? Zolang ik maar niet in mijn schild weggekropen blijf. En blijf stapjes zetten. Kleine, trage maar zekere stapjes…

 

illustratie schildpad

 

Fijn weekend allemaal!


Tags:
Categorie: Geen categorie, illustratie, inspiratie

De postelf

– een kleine moeite voor een wereld van verschil –

Wie mij op instagram volgt kon al zien dat ik vorige week elke avond bezig was met een geheim projectje. Het kwam zo. Eerst ontdekte ik de boekenelfjes op instagram. Ik was direct verliefd op het idee. Elfjes die stiekem boeken verstoppen zodat ze gevonden kunnen worden. Wie kan daar nu tegen zijn? Ik weet niet meer hoe het kwam maar op een bepaald moment dacht ik, als elfjes zo’n zware boeken kunnen verstoppen, dan lukt het wel zeker met lichte en vrolijke briefjes…

En toen ik vorige week begon met een leesvrije week (geen boeken, series, films, tijdschriften,…) kwam van het een het ander. Eventjes terzijde: die leesvrije week was een opdracht uit het fantastische boek “The artist’s way” waarmee ik op dit moment aan de slag ben. Ik moet eerlijk bekennen dat het mij maar drie of vier dagen gelukt is, en ook niet 100%. Maar ik sta helemaal achter het idee van nu en dan een leesvrije week in te voeren. Voor wie zijn creativiteit wil terugvinden (want ja, het zit ook in jou!!!), een aanrader!

Op de eerste avond vouwde ik heel eenvoudige origami-envelopjes. Ik ontdekte dat een papiertje van 15 op 15 cm een envelopje wordt waar mijn kaartjes als zonnestraaltjes precies inpassen. De perfecte elfjespost dus! Wie zelf zo’n envelopjes wil maken, de werkwijze zie je hieronder. En je hoeft helemaal geen origamipapier aan te schaffen. Met een oud tijdschrift vouw je zeker wel tientallen envelopjes. Oude prentenboeken zijn ook altijd leuk voor papierprojectjes. Of oude schoolatlassen die je niet meer kan gebruiken. Maar goed, zo vouw je ze dus:

En hier het resultaat van een avondje vouwen:

origami envelop wenskaartjes

 

Op avond twee schreef ik korte boodschappen op kaartjes. Ik weet natuurlijk niet wie het briefje zal vinden maar ik ga er vanuit dat de juiste boodschap wel bij de juiste persoon terecht komt. Voor mezelf merk ik vaak dat net op het moment dat ik het kan gebruiken er iets op mij af komt dat precies daarbij aansluit. Sceptici zullen misschien wel zeggen dat je gewoon die dingen hoort en ziet die je wilt horen… Ik denk dat het een beetje de twee is. Het ene sluit het andere niet uit he.

 

post positieve boodschappen

 

Op avond drie plakte ik op de gevulde envelopjes een stickertje. Kwestie dat de vinder het durft open doen. En toen lag er dus een heel stapeltje post klaar.

 

elfjespost post met inspiratie

 

Nu heb ik wel al een heel betrouwbare postmuis in dienst voor het verzenden van mijn pakketjes maar voor deze opdracht was ik toch op zoek naar iemand met meer verfijning. En oef, ik heb ze gevonden! Vanaf nu komt deze postelf mijn team versterken:

de postelf elf illustratie ateljee heksenfee

 

Helemaal klaar om positieve boodschapjes de wereld in te sturen. Benieuwd of jij er eentje vindt :-).

 


Tags: ,
Categorie: de postelf, DIY, inspiratie, slakkenpost