kleine wondertjes worden groot…

-over lieve metekindjes, geboortekaartjes en waar blijft de tijd-

In de loop van 2016 groeide er een collectie geboortekaartjes uit mijn pen. Niet dat dat een strak plan was, het gebeurde eerder. Ik had er enorm veel plezier in en dus volgde ik maar mijn gevoel. Bij het maken van een geboortekaartje verloor ik alle gevoel van tijd. Ik had toen eindelijk pas goed door wat de vrouw in de workshop ‘voorkom een burn-out’ bedoelde met zoek werk waarbij je een groot deel van de tijd in de flow bent. Dat ik dat pas doorhad na de burn-out, dat gaan we maar even negeren…

Toen in de loop van datzelfde jaar een lieve vriendin aankondigde dat ze zwanger was, zag ik mijn kans op een proefkonijn. Nu, ik was in de eerste plaats gewoon heel blij voor haar. Dat idee van dat proefkonijn ontstond wat later toen mijn collectie geboortekaartjes al serieus uitgebreid was en ik mijn plan om er een onderneming rond op te starten concreter werd.

Goed, dus ergens in 2016 vroeg ik mijn lieve vriendin of ik hun geboortekaartje mocht ontwerpen. Ik wilde nog eens van begin tot einde mijn manier van werken uittesten. En natuurlijk wilde ik dat gewoon ook echt graag doen voor haar. Kwestie dat je hier niet denkt dat ik puur aan mijn eigen denk ;-). Nu, ik had toen nog geen website online staan, had nog geen facebookpagina en geen instagram. Ateljee Heksenfee was al heel levendig in mezelf maar voor de buitenwereld nog onbestaande. Ik voelde me eigenlijk een beetje samen zwanger met mijn lieve vriendin. Zij van haar tweede kindje, ik van mijn project dat aan het groeien was. O ja, hoewel ze dat natuurlijk even met de papa moest bespreken, was het antwoord ja. En blij dat ik was!

hoe het geboortekaartje ontstond…

Op een goeie woensdagnamiddag was ik thuis aan het tekenen met mijn eigen kinderen. Ik kreeg plots een ingeving en tekende met een pennetje een familie giraffen op een printpapiertje. Ik dacht aan het gezin van mijn lieve vriendin en op de een of andere manier vond ik dat zo goed bij hen passen. De tekeningen werden ingescand, bewerkt en in een geboortekaartje gegoten. Ik stuurde haar een mailtje met een dozijn voorbeelden van geboortekaartjes waaronder het giraffenkaartje. Ik vertelde er wel niet bij dat het giraffenkaartje gemaakt was met hen in mijn achterhoofd. Ze waren tot slot mijn proefkonijnen he ;-).

Toen ik eerst maar geen antwoord kreeg voelde mijn innerlijke criticus zijn kans om toe te slaan (jeweetwel “zie wel, ze vinden het maar niks he, wat dacht je nu, wie gaat er nu een geboortekaartje van u willen”, en nog meer van dat soort zever waar je best niet te veel belang aan hecht. Dat mijn lieve vriendin gewoon niet zo vaak haar mails bekijkt was ik eventjes vergeten…). Dus toen ze vertelde dat het echt al een mooie collectie was, dat er echt verschillende kaartjes waren dat ze heel tof vonden en dat het nog moeilijk kiezen zou worden, toen was ik toch een beetje opgelucht.

En rarara… welk kaartje werd het uiteindelijk? Het giraffenkaartje! Er werd nog wat gepuzzeld met kleuren en lettertypes, tot de mama en de papa helemaal tevreden waren. In tussentijd hadden ze mij de vraag gesteld of ik meter wilde worden. Tuurlijk wilde ik dat! En toen was ik niet meer te stoppen. Ik ging helemaal uit de bol met giraffen. Ik maakte een ontwerp voor de suikerbonendoosjes, maakte kadootjes in het giraffenthema, iets voor grote zus, iets voor lieve Wout, en later een bedankkaartje (zonder giraffen, het thema wat tegen dan al wat uitgemolken vrees ik :-)).

 

geboortekaartje suikerbonen bedankkaartje

 

En nu over mijn metekindje en waar de tijd blijft…

In augustus 2016 werd een lieve, kleine, schattige Wout geboren. Echt zo’n snoezig lief manneke. Met keicool punkhaar. Tussen toen en nu zitten zoveel stappen. Van borstvoeding naar pap en flessen, rollen, spelen, kruipen, een eerste verjaardag, stappen, naar de creche, van donker punkhaar naar blonde steile haartjes,… Allemaal stapjes waarvan ik nu en dan een beetje mocht meegenieten. En dan kijk je naar de kalender en zie je dat het al bijna 2018 is. Hoogtijd om die lieve Wout en plekje op de blog te geven! Ik hoop dat de lieve ouders nog weten dat ze mij hiervoor toestemming hebben gegeven in 2016 ;-).


Tags:
Categorie: geboortekaartjes, illustratie, kadootjes

We gaan op bezoek en nemen mee… een kadoozakje vol lekkere thee!

… of wat in godsnaam te doen met die thee-magneet?

Ik hou van kadootjes. Niet van grote cadeau’s, ook niet van dure cadeau’s en zeker niet van cadeau’s uit een gevoel van ‘verplichting’. En dat geldt zowel in de richting van het geven als in de richting van het krijgen (kleine noot: jaren terug gaf mijn vriend mij een tekentablet cadeau met een superlief briefje waarin stond dat ik toch maar eens moest beginnen geloven in mezelf en dat ik echt wel leuke tekeningen kan maken, dat was echt wel een leuk kado! En eigenlijk ook een beetje duur. Ok, en voor ik hier mensen voor het hoofd stoot, ik heb echt ook nog andere leuke en beetje dure cadeau’s gekregen, niet dat dat hoeft voor mij maar dat wil natuurlijk niet zeggen dat ik niet dankbaar ben 🙂 En wat duur is voor de één is weer goedkoop voor de ander en omgekeerd. Ding is dat dit er eigenlijk helemaal niet toe doet. In mijn ogen bepaalt de intentie waarmee iets gegeven is veel meer de waarde van een kadootje…).

Nu, wat ik eigenlijk wil zeggen is dat ik vooral iemand ben die hou van spontane, kleine attenties. Zoals toen ik een weekend naar Parijs ging en overal, tot in mijn sokken toe, kleine lieve briefjes verstopt vond. En dat was helemaal niet duur (gewoon met een stylo op een restje papier gekrabbeld). Of een lieve vriendin die bij een van haar bezoekjes een bosje bloemen mee brengt, ‘gewoon’ geplukt uit haar hof. De buurvrouw die met een courgette voor de deur staat, ook ‘gewoon’ uit de tuin. Een spontane tekening van iemand krijgen… (en zo kan ik nog even doorgaan).

Dus als ik ergens op bezoek ga, probeer ik meestal een kleine attentie mee te nemen. Vaak denk ik daar aan wanneer het sowieso te laat is om nog naar een winkel te lopen en nog net op tijd (meestal de avond ervoor net voor ik naar bed wil gaan) om iets samen te stellen met wat ik in huis heb. En wat heb ik nu eenmaal altijd in huis? Thee! Ik moet wel dringend iets nieuws verzinnen want zowat iedereen die ik ken die thee lust heeft al thee van mij gekregen… Sommige al meerdere keren. Na Sinterklaas zijn het ook wel soms chocolaatjes waar we een overvloed aan hebben. En als ik me echt uitsloof zijn het ook wel eens zelfgebakken koekjes.

Die theezakjes verpak ik natuurlijk in een leuk kadootje. Gewoon wat theezakjes afgeven zou een beetje raar zijn, en met losse thee zou het nog raarder zijn (en ook niet zo praktisch). Toen ik vorig weekend dus bij mijn verre nicht ging logeren griste ik ook deze keer wat thee uit de kast, nam een zakje en maakt er dit van (het was al een beetje te donker om nog een deftige foto te maken):

 

 

Het zakje kan eigenlijk met om het even wat gevuld worden en de magneet kan je helemaal aanpassen aan de inhoud of de boodschap die je mee wil geven. Je kan een feestmagneet gebruiken voor een traktatie voor een verjaardag, een magneet met de naam van je kleine wonder op het zakje met de suikerbonen, een nieuwjaarsmagneet op een zakje met centjes,… De mogelijkheden zijn eindeloos!

Wil je ook zo’n zakje maken?

Het DIY hersluitbaar kadoozakje met magnetische sluiting

 

  • verzamel alle benodigdheden (joehoe, het grootste werk zit er al op!)
  • plak het kopercentje met een stukje papiertape aan de binnenkant van de voorzijde van het zakje.  Zo ongeveer 4 à 5 cm verwijderd van de bovenrand.
  • stop je thee (of iets anders) in het zakje
  • schrijf een lieve boodschap op een klein papiertje (optioneel, maar maakt het wel persoonlijker)
  • vouw het zakje toe en bevestig de magneet aan het zakje ter hoogte van waar het centje geplakt is, met het papiertje ertussen

Voila, klaar is kees! En nu maar iemand blij maken…

 


Tags: ,
Categorie: DIY, inspiratie, kadootjes

kleine geheimpjes

een tijdje terug liet ik al hier en daar deze foto zien:

Toen nog een zak met geheime kadootjes. Niet zomaar kadootjes… maar 4 pakjes voor 4 speciale mensen. Vier fijne ex-collega’s. En daarvoor mocht ik iets maken om ze in de bloemetjes te zetten met secretaressedag.

Maar wat zat er nu precies in die zak?

Tadaa!

Vier doosjes met elk 3 magneetjes.

En het pakje was nog niet goed en wel vertrokken of er kwam nog een vraag naar een doosje. Deze keer voor een ex-collega die ook een nieuw pad inslaat.

Het werd dit:

 

Hoe fijn kan werk zijn, en dan nog voor je ex-werkgever :-).


Tags: ,
Categorie: illustratie, kadootjes