het verhaal van de schildpad

– of vind je eigen tempo-

Vorig weekend trok ik richting Melle. Op weg naar de eerste algemene vergadering van een kersverse VZW. Een beetje spannend want de meesten had ik nog nooit in het echt gezien. Soms komen er van die dingen op je pad die zo goed voelen dat je er zomaar in tuimelt. Dat gebeurde dus met mij en Animal Tails… Nu, over de fantastische werking van deze prachtige, intussen dus, VZW heb ik het een andere keer. Want dat ze fantastisch is, dat voel ik tot in mijn kleine teen.

Melle dus. Jorgen, de bezieler van Animal Tails, gooide een stapel dierenkaarten op tafel. Iedereen mocht twee kaarten kiezen. Eentje voor wie je bent. En eentje voor hoe je zou willen zijn. Na lang twijfelen (wie mij een beetje kent of volgt weet intussen dat ik een enorme twijfelaar ben) koos ik voor de schildpad. Voor de tweede kaart koos ik een vlinder, maar dat doet hier eigenlijk niet zo ter zake.

Het beeld van de schildpad bleef nog heel de week hangen. Vaak voel ik me zo overrompeld door alles rondom mij dat ik de neiging heb om me in mijn schild te verstoppen. (En geloof me, ik sluit me al voor heel veel prikkels af. Diegene die mij kennen weten dat ook.) Over het tempo van de maatschappij zal ik het nu maar eventjes niet hebben, dat is niet zo goed voor mijn humeur ;-).

Vandaag dacht ik. Eigenlijk is er niets mis met die schildpad. In tegendeel. Volgens mij wint de schildpad van de haas, niet? Zolang ik maar niet in mijn schild weggekropen blijf. En blijf stapjes zetten. Kleine, trage maar zekere stapjes…

 

illustratie schildpad

 

Fijn weekend allemaal!


Tags:
Categorie: Geen categorie, illustratie, inspiratie

over afscheid

Afscheid nemen, het blijft zoiets moeilijk. Zelf ben ik er vreselijk slecht in. De voorbije periode kregen heel wat mensen in mijn omgeving te maken met afscheid nemen. En telkens voel ik dan dat ik iets liefs en warms wil geven. Iets troostend.  En hoewel ik ervan overtuigd ben dat het altijd beter is om iets te zeggen of schrijven dan niets, merk ik dat ik soms gewoonweg helemaal stilval. Ik vind de juiste woorden niet, of de kaart die nog in de lade ligt voelt zo somber dat hij niet verstuurd raakt. En na verloop van tijd voelt het niet meer gepast om er dan nog over te beginnen… Van woorden als innige deelneming of gecondoleerd krijg ik gewoon de kriebels. En veel sterkte zeg ik soms wel maar voelt toch een beetje ongepast. Vaak voel ik juist dat de mensen zich veel te sterk moeten houden, en wens ik ze juist de kracht toe om zich wat minder sterk te mogen en kunnen tonen.

Sinds ik aan mijn wenskaartenavontuur begonnen ben komt het thema rouw telkens terug. Overal waar ik vraag aan welke wenskaarten er een nood is krijg ik hetzelfde antwoord: rouwkaarten. En toch kwam het er maar niet van. Niet dat ik nog geen pogingen gedaan had. Maar telkens voelde het nog niet juist en belandden ze op de hoop met dingen die vergeten worden. Toen ik vorige woensdag mijn computer wilde aanzetten om aan de orde van de dag te beginnen, kreeg ik hem niet aan de praat. Ik probeerde alles maar het beeld bleef zwart. Het stemmetje in mij die fluisterde ‘ga naar buiten’ werd luider. Ik besloot het compleet afweten van de techniek maar als teken te zien dat ik naar buiten moest.

Ik begon dus te wandelen. En met het wandelen begon ik mij steeds lichter te voelen. En toen ik aan het kerkhof kwam voelde ik mijn benen ernaar toe stappen. Meestal loop ik er met een boog rond. En toen ik tussen al die rustplaatsjes aan het wandelen was voelde ik zo’n immense rust. En na één toertje deden mijn benen nog een toertje. Het was er zo vredig en droevig zonder echt droevig te zijn. Hoewel dat laatste een beetje raar klinkt kan ik het niet beter omschrijven.

En toen ik het laatste eindje naar huis wandelde begon er zich een beeld in mijn hoofd te vormen. Thuis begon ik te tekenen en te kleuren. Vanuit dat vredig gevoel en verdriet dat niet zo verdrietig voelde.

Voor iedereen die de voorbije periode moest loslaten en nog steeds aan het loslaten is…

 

 


Tags:
Categorie: illustratie, wenskaarten

Life is one big journey…

Deze namiddag zat ik samen met twee geweldige madammen. Zonder boe of bah. Zo van die vrouwen tegen wie je kan zeggen ‘neem je zelf je eten mee, want als ik zeg dat ik voor eten ga zorgen wil ik dat weer veel te goed doen voor iedereen en kost me dat hopen energie…’. Ik zou natuurlijk ook kunnen leren om voor eten te zorgen en het niet zo goed te willen doen.  Maar dat is weer een ander verhaal.

Goed, ik zat dus samen met twee fantastische vrouwen die toevallig ook nog een keer ondernemer zijn. En rond dat ondernemerschap, daar hadden we het over. Want nee, we zaten niet zomaar wat gezellig te keuvelen. Er viel heel wat te luchten, en te bevragen, dingen in vraag te stellen en gelukkig ook te lachen. Vaak om onszelf. En ook van opluchting, om te merken dat al die worstelingen niet alleen worstelingen zijn van onszelf maar ook van iemand anders.

En toen die prachtige ondernemersvrouwen terug richting hun eigen leven waren vertrokken, en ik nog snel wat wilde werken voor ik de kinderen uit de opvang zou halen, merkte ik een onrust in mezelf. Mijn plan om mij nog een uurtje aan mijn website te zetten bleek niet te werken. En ik voelde dat er iets anders gedaan wilde worden. Ik nam een illustratie die ik al een tijdje terug maakte, nam de kader die al meer dan een jaar leeg aan de muur hing, maakte een print van de illustratie en kaderde deze in.

 

‘The journey of a thousand miles begins with a single step’ -Lao Tzu-

Als er iets is wat ik die namiddag gevoeld heb is het druk. Druk van een maatschappij en druk van onszelf. Een druk om te presteren in een maatschappij die meer weg heeft van een snel draaiend radje voor hamsters dan van een voedende bodem waar iedereen op zijn tempo mag gedijen en bloeien. En hoe die druk verlammend kan werken.

Maar ik voelde ook beweging. Ik merkte bij elk van ons de wil om ons niet te laten verlammen door al die druk. Of ze nu van buitenaf komt, of van binnenuit. Ik voelde bij elk van ons de moed om toch tenminste te proberen het leven aan te vatten met kleine stapjes. Kleine stapjes die we soms doorheen alle drukte met ons overvolle hoofd niet meer kunnen zien. Maar wel stapjes die horen bij onszelf en bij wat we diep van binnen voelen dat we willen doen. En daar draaide het om: bij elkaar die kleine stapjes zien en elkaar aanmoedigen.

Wat ik eigenlijk wilde zeggen is dat ik mezelf met mijn kadertje eraan wil blijven herinneren dat het leven één grote reis is. Dat ik niet allerlei dingen moet bereiken in strakke termijnen met doelen die mijn eigenlijke doel voorbij schieten. Maar dat het leven bestaat uit een aaneenschakeling van kleine stapjes. En zolang je stapjes blijft zetten die je dichter bij jezelf brengen, op de weg  die je hart je ingeeft, is het goed. En als het eens een dag niet zo goed lukt allemaal is het ook goed. Het zijn de stapjes zelf die het leven waardevol maken. Niet de eindbestemming.

 

 

Bewaren

Bewaren


Tags:
Categorie: illustratie, inspiratie, ondernemerschap