laat ons een…

Er is al een tijdje iets aan het broebelen en borrelen. Het begon denk ik ergens met zelf mama te worden. Niets heeft me ooit meer kwetsbaar doen voelen dan zelf nieuw leven geven. Natuurproblematieken, onderwijskwesties, mijn eigen welzijn,… Het kreeg plots allemaal een totaal ander gewicht.

Toen ik, intussen al een drietal jaar geleden, op een avond in het donker naar huis reed met twee slapende kinderen op de achterbank kreeg ik plots een ingeving. Ik kan niet goed zeggen waar het vandaan kwam en wat het dan precies moest worden maar het ging ‘Ateljee Heksenfee’ heten. Het voelde intuïtief heel juist en ik had een heel sterk gevoel dat ik dit te doen had. Wat die ‘dit’ dan precies was wist ik nog niet.

Wat ik wel wist is dat het een plek moest zijn waar gecreëerd mocht worden vanuit de uniekheid van iedereen. Een plek waar je jezelf mag zijn en van daaruit creëren. Die bewuste avond van de ingeving kwam ik van een verjaardagsfeestje van mijn metekindje. Bij haar geboorte had ik een stapel prentenboeken uitgezocht waaronder ‘Heksenfee’ (geschreven door Brigitte Minne en geïllustreerd door Carl Cneut). Een prachtig verhaal over een fee die eigenlijk graag een heks wil zijn en op het einde zichzelf kan zijn, een ‘heksenfee’. Hoewel ik de naam niet bewust verzonnen heb op basis van dit boek vermoed ik dat mijn onderbewuste hier wel handig gebruik van gemaakt heeft.

Maar goed, ik was begonnen over dat broebelen. En dat borrelen heeft iets te maken met creativiteit en jezelf zijn en van daaruit creëren. En dus ook met hoe de naam ‘Ateljee Heksenfee’ ontstaan is. Als ik te chaotisch overkom, dat is dus omdat het eigenlijk nog steeds aan het broebelen en borrelen is.

 

 

Dus, hoewel ik nog niet precies wist wat ‘Ateljee Heksenfee’ dan precies ging worden liet het me niet meer los. Het ding is dat ik drie jaar geleden zelf mijn weg kwijt was en mij helemaal niet in staat voelde om bezig te zijn met andere mensen hun creativiteit. Hoewel ik ergens voelde dat ik ooit op een punt zou komen waar dit wel zo zou zijn. Ik begon dus gewoon met mezelf. Ik las boeken over creativiteit, ging zelf terug tekenen en dingen maken, begon met een website te bouwen,… Al doende kreeg het de vorm die het vandaag heeft. En ik voelde hoe ik mijn energie terugkreeg. Dat ik heel veel plezier put uit het creëren zelf. En dat is nog altijd zo tot op vandaag. Dus laat me dat alvast blijven doen :-).

Maar de laatste tijd voel ik dat zelf creëren niet het enige is waar ‘Ateljee Heksenfee’ voor staat. Daarnaast is er iets dat ik ruimte wil geven om te groeien. En dat is het doorgeven van het ontdekken van je eigen creativiteit. Of zoiets toch :-). Mijn eigen tempo kennende zal het waarschijnlijk nog eventjes duren voor ik daar concreet een vorm voor heb maar ik dacht, stap per stap. En er alvast woorden aan geven is voor mij de eerste stap.

Vorig weekend reed ik richting Oost-Vlaanderen en onderweg werd ik plots geraakt door het beeld naast de autosnelweg. Ik zag een overvloed aan (in mijn ogen) lelijke grijze gebouwen. Snel gebouwd en allemaal zo functioneel mogelijk. En midden in die zee van functionaliteit zag ik een frivole kerktoren, dapper zijn hoofd boven water houden. Ik dacht, wat er met de bebouwing aan het gebeuren is, gebeurt ook met ons. Steeds meer, steeds sneller, steeds functioneler. En steeds minder ruimte voor creativiteit, spiritualiteit en speelsheid.

Toen ik vorig weekend op Let’s Lousart stond in Gent met mijn kraampje vol creaties zag ik in de verte plots één van mijn leraren aan de academie van vroeger. Ik denk dat ik hem al bijna 20 jaar niet gezien had. Toevallig ook de leraar waar ik het meest naar opkeek en waarvan ik vind dat ik het meest geleerd heb. Echt een leraar uit de duizend. Iemand die je niet komt zeggen hoe het moet maar je eigen creativiteit laat borrelen en broebelen en van daaruit de dingen laat ontstaan. Al babbelend kreeg ik te horen hoe het deeltijds kunstonderwijs moet vechten om te blijven bestaan. Hoe ook daar de functionaliteit de bovenhand neemt en de enkeling die vecht voor creativiteit moet spartelen om zijn hoofd boven water te houden. En hoe we maar niet kunnen begrijpen dat iets dat zo belangrijk is, en zo eigen aan de mens, zo weinig waardevol geacht wordt. Gewoon omdat het niet meetbaar is in cijfers.

En toen voelde ik dat kleine vuurtje dat al een tijdje aan het borrelen en broebelen is wat groter worden. Ik voelde “hier wil ik voor vechten”. Ik wil een wereld waar kinderen kunnen opgroeien in voeling met hun eigen creativiteit. Een wereld waarin plaats is voor aanrommelen. Niet omdat het nutteloos is, in tegendeel. Omdat wij mensen creatieve wezens zijn. Dat is wat we zijn. Jaja, jij die denkt ik niet, jij ook ;-).

 

 

En toen zag ik dit filmpje passeren.

https://www.canvas.be/video/wereldbeeld/kathleen-gabriels-welke-kennis-moeten-we-absoluut-doorgeven-aan-volgende-generaties

Toen kon ik echt niet meer negeren dat ik dit wilde zeggen. Ook al is het nog zo chaotisch en broebelend en borrelend.

Gisteren was het grootste deel van dit geschreven maar het had nog geen einde. Zo belanden er wel meer dingen in een vergeten hoek in mijn website en geen mens die ze kan lezen. Toen ik ‘s avonds met een vriendin iets ging drinken kwam het onderwerp weer ter sprake. Over hoe weinig ruimte er vaak is voor creativiteit. Om iets te doen (wat dan ook) vanuit een innerlijk gevoel dat bruist en borrelt en roept jaa! Dit wil ik doen, dit wil ik maken.

Dus vandaag zei ik tegen mezelf: “publiceren die handel”. Ook al is het broebelend en heeft het nog geen einde.

Het is wat het is, en dat is ok.

Ook jij!

Fijn weekend allemaal!


Tags: ,
Categorie: illustratie, inspiratie, wenskaarten

Een nieuw jaar, nieuwe mogelijkheden…

Een tijdje terug vroeg ik op mijn facebookpagina hoe jullie ideale kaartje er uit zou zien. Welk kaartje jij graag in je bus zou vinden. Er kwamen twee reacties op. En naar mijn aanvoelen niet toevallig. Eén iemand poste een quote. Een quote die toevallig al ongeveer 2 jaar aan mijn raam hangt in de keuken. Om mezelf er aan te herinneren me te focussen op de mogelijkheden. En me niet te laten leiden door de angst en alle andere niet zo prettige gevoelens die onzekerheid met zich meebrengt. Na twee jaar is het nog altijd nodig dat ik eraan herinnerd word. Onzekerheid blijft eng vind ik. Nu, waarschijnlijk zal ik dat ook altijd eng vinden. Na twee jaar oefenen met vliegen voelt het nog altijd zo eng om te springen. Maar ik ben ook aan het leren om niet zo streng voor mezelf te zijn, en alle stapjes en sprongen van mezelf te waarderen.

 

Ziehier mijn keukenraam met de quote. Hij kan trouwens dringend een poetsbeurt gebruiken. Maar dat terzijde…

quote

 

De tweede reactie op mijn vraag was een beeld. Het beeld van een uiltje en een maan. Een beeld waar ik me onmiddellijk door aangesproken voelde. Nu, hoogstwaarschijnlijk is het beeld dat ik in mijn hoofd heb iets helemaal anders dan het beeld van de lieve dame die reageerde. Zo gaat dat met beelden. Dat is ook de reden waarom ik zo graag boeken lees. Je krijgt beelden aangereikt met de totale vrijheid om ze voor je te zien met je eigen verbeelding. Maar goed, ik wil niet afdwalen. Het beeld van het uiltje met de maan dus…

Ik weet niet of het toeval is (we gaan hier eventjes de hele filosofische discussie overslaan, over wat toeval is en of toeval wel bestaat en zo. Dit zou ons veel te ver leiden vrees ik.) maar sinds ik besloten heb mijn oude werk achter mij te laten en tijd te nemen om opnieuw mijn weg te vinden, kom ik steeds maar vogels tegen in mijn leven. Soms lijkt het alsof de vogels in het universum mij willen uitnodigen om te gaan vliegen. Precies alsof ze zeggen “kom nu maar, het is echt niet zo eng als het lijkt” en “Je kan het, echt wel”. Het kan natuurlijk ook mijn verbeelding zijn, maar toch. En ik heb het dan echt niet over een merel of een koolmeesje in de tuin zien vliegen. Dat zag ik vroeger ook al :-). Ik heb het over vogels die langs het raam blijven hangen op toch wel heel specifieke momenten. Over een uil die tegen onze auto vliegt en er even op komt rusten. Over herhaaldelijk op de rem moeten staan omdat er een vogel rakelings voor de voorruit vliegt. Zo echt grote vogels ook.

Nu, voordat jullie denken dat ik ze zie vliegen, ik weet dus niet of het toeval is of niet. Ik weet niet of het mijn verbeelding is, of het universum die mij iets wil zeggen. Maar dan komen we weer terug bij de woorden “when nothing is sure, everything is possible”. Dus ook dit. En efkes terzijde, ik ben echt wel vrij down to earth :-).

 

Toeval of geen toeval, dit wilde gemaakt worden…

wenskaart inspiratie quote

 

En nu, bij het begin van 2018, staat dit thema terug meer op de voorgrond. Maar ik weet wel één iets zeker. Dat ik wil blijven creëren en (hopelijk) inspireren. Ik ben vastberaden om Ateljee Heksenfee verder te laten groeien, op mijn manier. Ik wens iedereen een boeiend 2018, vol vertrouwen in alle mogelijkheden die voor je liggen.


Tags: ,
Categorie: illustratie, inspiratie, wenskaarten